Facebook
    Pinterest
    Instagram
    Twitter
    YouTube
    Google+

Szlak Orlich Gniazd – przewodnik Juliana Zinkowa

Drążąc temat Jury oraz szlaków na Wyżynie Krakowsko – Częstochowskiej, szukając noclegów w zaplanowanych miejscowościach, wypożyczalni sprzętu (ewentualne przedłużenia trasy np. na rowerze), przewertowałem wiele stron internetowych wraz z opisami miejscowości, warowni, atrakcji.

Dotarłem do wielu narzędzi aplikacyjnych pokazujących trasy, szlaki, atrakcje na mapach, zapisujących Twój ruch, rejestrujących prędkość, dystans, spalone kalorie etc. Jednak moją uwagę i sympatię zjednała sobie… książka, takie papierowe coś,  coś starsze ode mnie, bo z 1971 roku. Jest to przewodnik autorstwa Juliana Zinkowa pt. „Szlak Orlich Gniazd” z dołączoną mapką, pewnie już nieaktualną na niektórych odcinkach, lecz uznałem jej nietuzinkową wartość, tym bardziej, że dostałem ją od mojej mamy z jej zbioru przewodników.

Kilka ciekawostek:

Krajobraz Jury został ukształtowany w trzeciorzędzie, kiedy to znacznie rozwinęły się zjawiska krasowe.
Wyżyna nie stanowi jednolitego grzbietu czy pasma wzgórz. Bardziej zwarte są południowe jej partie, na których przeważają rozległe wierzchowiny jurajskie, rozcięte często na brzegach skalistymi dolinkami licznych potoków. Wyróżnia się również w krajobrazie Jury zespół wzgórz Pasma Smoleńsko-Niegowonickiego, ciągnącego się w poprzek Jury między Smoleniem a Niegowonicami. 

Krańce pasma wzgórz

 
Z wierzchołków wzgórz, wznoszących się na skraju kuesty jurajskiej, rozciągają się przepiękne, rozległe widoki. Sama kuesta zaś, oglądana od strony zachodniej, robi wrażenie pasma górskiego.

Zjawiska krasowe, powstające w wyniku chemicznego rozpuszczania w wodzie wapieni jurajskich (korozji), stanowią najbardziej istotny i charakterystyczny element krajobrazu jurajskiego. Woda opadowa przeważnie nie ścieka po powierzchni ziemi do dolin, lecz szczelinami w skałach wnika w ich głąb i wypływa najczęściej w dolnej części skał podlegających krasowieniu w postaci bardzo obfitych i zimnych na ogół źródeł-wywierzysk. Spotykamy je głównie w południowej części Wyżyny Krakowskiej.

W pobliżu stromej, uskokowej krawędzi rowu krzeszowickiego, licznie występują skaliste jary i kaniony osiągające kilkadziesiąt metrów głębokości.
Na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej znajduje się ok. 600 jaskiń i grot (ok. 70% znanych w ogóle w Polsce), które stanowią jedno z najbardziej typowych zjawisk krasowych.

Ostatnim wreszcie ważniejszym elementem krajobrazu jurajskiego są duże obszary piaszczyste, jak np. Pustynia Błędowska między Kluczami a Błędowem zwana – „Polską Saharą” i tzw. Pustynia Starczynowska na południe od Bukowna zwana „Dziadowskim Morzem”. W centrum Jury bardzo często pojawiają się obszary piaszczyste, przeważnie jednak w dolinach, tworząc czasem miniaturowe „pustyńki”, jak np. u stop Wielkiego Grochowca, koło Ryczowa, pod Czatachową, koło Olsztyna, Trzebniowa, Bobolic itd. 

Wg przewodnika turystycznego „Szlak orlich gniazd” Juliana Zinkowa

Przewodnik traktuje jednak kierunek szlaku z Krakowa do Częstochowy, stąd trudno mi będzie czytać go od tyłu. Może zmienić wstępne plany?

Obserwuj mnie i polub wpis na:

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*